این اثر صخره ای در چشم انداز یکی از ارتفاعات مشرف بر روستای کلر در 25 کیلومتری شرق قوچان به صورت حفره هایی وسیع ایجاد شده است . فضای داخلی این معماری صخره ای به طول 12 متر و مشتمل بر دیواره سرتاسری به صورت شرقی – غربی است که در هر سوی آن پنج اتاق کوچک و بزرگ به ارتفاع 180 سانتی متر ایجاد شده است . در مجموع 16 حلقه چاه با عمق های متفاوت در کف این فضاها وجود دارد . اگر چه برخی از صاحبنظران معماری صخره ای کلر را پناهگاهی از دوران ایلخانی می دانند اما احتمال دارد این مکان به عنوان محل عبادت فرقه ای از پیروان تصوف به نام شکفیه باشد که به سبب مسائل مذهبی و سیاسی آن روزگار در میان شکاف کوه ها به صورت دسته جمعی زندگی می کردند.

این محوطه در 12 کیلومتری غرب شهر قوچان واقع شده و بر اساس روایات کهن در سال 618 قمری در فتنه مغول غارت و با خاک یکسان گردید و بعدها به امر هولاکوخان آباد و معمور شد.

سالهای 1267 و 1288 قمری قوچان شاهد زلزله ای مهیب بود . مک گرگر انگلیسی در سال 1292 قمری شهر قوچان را به صورتی متروک با تلهای نامنظم و ویران توصیف نموده است . بنا بر متون در سال 1300 قمری و مقارن با دوره ی ناصری بخشهایی از شهر آباد گردیده که چهار برج پیرامون حصار گلی و دو دروازه و هشت محله در آن وجود داشته است .

متأسفانه پس از آن نیز زلزله ای دیگر حادث شد و بعد از همین بلای طبیعی بود که دیگر این مکان به صورت منطقه ای متروک درآمد.