رباط داراي آب انبار مي باشد و دو حياط دارد كه حياط اول بعنوان فضاي تقسيم استفاده مي شده كه در دوطرف آن اسطبل اسبها قرار دارد و از روبروي ورودي اصلي بنا وارد حياط ديگر مي شويم كه شامل چهار ايوان بر روي محورهاي اصلي و حجره هايي در بدنه هاي حياط  مي باشد.

فضای داخلی اتاقها در عین سادگی مکان مناسبی برای اقامت کاروانیان و مسافران خسته از راه بوده است.

از دیگر ویژگیهای این رباط وجود عنصر تدافعی (سنگ انداز) در بخش فوقانی ورودی آن است و در مجموع بنای آن از یادگارهای معماری دوره صفوی است.

 روستاي «مشهد ريزه» در 26 كيلومتري باختر تايباد قرار دارد. در حاشيه اين روستا و در كنار قبرستان، بنايي وجود دارد كه به مقبره شاهزاده قاسم معروف است. نقشه اين بنا به صورت مربع مستطيل با گنبد خانه چهار تاقي (چليپايي) به ابعاد داخلي 70/8 × 20/8 متر است و در اطراف آن ، اتاق‌هايي تعبيه شده است . علاوه بر اين، در بدنه داخلي بنا نيز هشت اتاقك (چله خانه) ساخته شده است. راه ورود به داخل بنا، از طريق سه ايوان در اضلاع شمالي ، جنوبي و خاوري است و در مقابل ايوان خاوري آن، رواقي با سه درگاه ساخته‌اند كه در مقابل آن ، قبري با معجري زيبا قرار دارد. با استفاده از هشت تاق، طرح اين بنا را به هشت ضلعي تبديل كرده‌اند و گنبدي را كه داراي ساقه‌اي چند وجهي است ، بر روي آن سوار كرده بوده‌اند كه امروزه تنها ساقه آن باقي مانده است . ارتفاع فعلي بنا حدود 50/8 متر است كه حدود 50 سال قبل با استفاده از سه ستون و تير چوبي پوشانده شده است . براي تزئين بنا از گچ بري ساده و رنگي استفاده شده است ؛ اما عمده تزئينات ،‌ در حواشي محراب نيمه هشت ضلعي طاق‌نماي ضلع جنوب غربي به كار رفته ، و مربوط به دوره‌هاي اخير است.
در صحن باز و در طرفين قبر ، معجر سنگي زيبايي به تاريخ 1060 هـ.ق. و «عمل محمد ابن استاد شاه محمد مشهدي» قرار دارد ؛ ولي بر روي قبر هيچ گونه لوح يا سنگي كه هويت شخص دفن شده را نشان دهد ، وجود ندارد. در كنار قبر مزبور ، سنگ قبر ديگري قرار دارد كه احتمالاً از آن يكي از مريدان شخص متوفا بوده است . بر روي سنگ قبر ، تاريخ 1067 هـ.ق. ، نوشته شده است . از اين رو احتمال دارد كه اين بنا نيز خانقاهي بوده است كه پس از فوت پير و مرشد خانقاه او را در مقابل لنگر (خانقاه) به خاك سپرده‌اند . وجود اتاقك‌هاي داخل بنا و بيرون آن ، گواهي بر صحت اين نظريه هستند و از طرف ديگر ، وجود سنگ‌ قبرهايي از افرادي نامدار در اين محل ، اين نظر را تأئيد مي‌كند.
مقبره چند تن از خوش نويسان بنام قرن دهم هجري، از جمله «محمد حسن بن فيروزبخت حسيني» كه يكي از آثار او داراي تاريخ 971 هـ.ق. است ؛ «مير خليل رزه‌اي باخرزي» ، «محمد بن علاء الدين رزه‌اي» ، «مظفر حسين بن محمد سؤمن رزه‌اي» با اثري به تاريخ 980 هـ.ق. ؛ «مير محمد حسين رزه‌اي» كه از اولاد «علاء الدين صانعي باخرزي» و يكي از شاگردان برجسته «محمد قاسم بن شادي شاه»‌بوده است و قبر «ميرمحمد حسين» . بنابراين ، احتمال مي‌رود كه مدفن محمد قاسم بن شادي شاه نيز كه بيش‌تر اين خوش نويسان احتمالاً از تربيت يافتگان مكتب اويند ، در همين محل باشد كه بعدها با تحريف نام ، به شاه زاده قاسم معروف شده است . تاريخ وفات محمد قاسم بن شادي شاه را بعد از 955 هـ.ق. مي‌دانند.